“Wanneer Amsterdam ligt te slapen, schrijf ik mijn liedjes.”

Het leven van de negentien jarige Karsu Dönmez lijkt op een droomwereldje. Als Alice in Wonderland loopt ze de muziekwereld binnen en staat nu nog steeds verrast van haar eigen succes. Na een  scholarship op een Amerikaanse universiteit op uitnodiging,  twee optredens in de prestigieuze Carnegie Hall in New York, en meerdere aanbiedingen van platenmaatschappijen, begint het voor Karsu eigenlijk nu pas.

Het leven van de negentien jarige Karsu Dönmez lijkt op een droomwereldje. Als Alice in Wonderland loopt ze de muziekwereld binnen en staat nu nog steeds verrast van haar eigen succes. Na een  scholarship op een Amerikaanse universiteit op uitnodiging,  twee optredens in de prestigieuze Carnegie Hall in New York, en meerdere aanbiedingen van platenmaatschappijen, begint het voor Karsu eigenlijk nu pas. In 2010 wilt ze zoveel mogelijk van de wereld zien en haar muziek laten horen. “De wereld zit voor mij vol met kansen”

“Daar stond ik dan. In een universiteit in Amerika. Voor 2,5 week. Ik was uitgenodigd door de Amerikaanse ambassade en dit was een unieke kans voor mij. Er was een programma opgesteld voor jongeren over de hele wereld. Er waren tweeduizend studenten uit meer dan 180 landen aanwezig.  Ieder had zijn eigen talent. Sommige konden erg goed schrijven, anderen waren erg goed in sport, zang en dans. Ik werd getraind in klassieke zang. Ik was de enige uit Nederland en uit Turkije waren er  twaalf jongeren. Het was een hele zware periode. Iedere dag moest ik om zeven uur opstaan, vluchtig ontbijten en repeteren.

We kregen in de ochtend een drie uur lang durende speech van verschillende personen, waaronder president Clinton en de beste vriendin van moeder Theresa. Ik heb met veel plezier naar deze verschillende mensen geluisterd. Na de speech werd ik acht uur lang getraind in klassieke zang. Na een dag trainen moesten we weer naar de arena van de universiteit, waar we opnieuw naar een drie uur durende speech moesten luisteren. De speeches gingen over algemene onderwerpen zoals wereldvrede, AIDS en armoede.  Aan het einde van de avond was ik zo kapot, dat ik alleen nog maar wilde slapen. Het was een heftige maar zeer leerzame periode. Ik weet nog dat mijn vliegtuig aankwam in Nederland  en zelfs na de landing was ik aan het slapen, zo moe was ik.”

Wat voor invloed heeft jouw carrière op je wereldje in Amsterdam?

“Ik heb een heel ander leven gehad dan mijn leeftijdsgenoten. Ik was veel weg en was vaak aan het optreden. Ik ben vooral een familiemens en ik heb een hoop nichten van mijn leeftijd waar ik tijd mee spendeer en dat is al zo sinds kleins af aan. Mijn wereldje is dus niet echt veranderd. Behalve dat mijn kast nu vol staat met mooie jurken en een hoop pumps!”

Hoe gaat het met je studie?

“Ik heb nu eindelijk mijn HAVO afgerond. Ik zat in een sportklas waardoor ik uren vrij kreeg om te zwemmen. Ik stopte met sporten, maar toch was ik nog steeds weg omdat ik bijvoorbeeld een hele dag in Eindhoven moest zijn. Mijn opleiding moest daar onder leiden. Ik heb een half jaar mijn piano niet aangeraakt en uiteindelijk mijn diploma gehaald. Ik heb vaak met mijn wiskundeboek in mijn handen gezeten terwijl ik verlangde naar mijn piano.

Maar mijn diploma is mijn back-up. Mijn doel was om kinderpsychologe worden. Ik wilde helemaal niet de muziekwereld in. Ik heb wel eens de gedachte gehad om verder te studeren en een veilige baan van negen tot vijf te nemen. Maar ik wilde op mijn veertigste niet het gevoel hebben dat ik iets moois ben mis gelopen.”

Hoe ziet jouw werkdag er nu dan uit?

“Ik werk van vijf uur ’s avonds tot elf uur in de ochtend. Heel Amsterdam slaapt dan. En terwijl Amsterdam slaapt, schrijf ik mijn liedjes. Het is doodsstil. Ook in huis. Dan ga ik achter mijn piano zitten. Dan komen de teksten, melodieën en akkoorden. Daarnaast repeteer ik en treed ik op.

”Waarom heb je gekozen voor Jazz?

“Ik ben in klassiek getraind maar ik zing in verschillende stijlen. Mijn eerste aanraking met zang was klassieke zang. Ik werd op mijn zestiende gevraagd of ik Jazz wilde zingen. Het was op dat moment niet mijn keuze, ik was met Beethoven en Chopin bezig. Maar de klik was er met Jazz waardoor ik er verder in ben gegaan.

Als ik nu klassieke muziek opzet, dan voel ik mijn basis. Rond mijn veertiende zaten mijn medestudenten liedjes van Britney Spears en de Backstreet Boys te neuriën, terwijl ik zat te luisteren naar Beethoven. Mijn ouders hebben mij ook heel breed georiënteerd. Mijn vader liet me Bob Marley horen en mijn moeder luisterde naar Opera.”

Wat zijn je plannen voor 2010?

“In 2010 staat er een hoop op me te wachten. De 26ste van januari sta ik in Muziekgebouw aan ‘t  IJ in verband met Turkey Now Festival. Dat wordt echt een groot spektakel. Dit jaar word ik ook veel naar het buitenland gestuurd voor schrijfsessies om samen te werken met producers voor mijn album die gaat uitkomen. Ik zit waarschijnlijk in Zuid-Afrika met het WK, ga naar Suriname en naar Turkije. Het wordt dus een te gek jaar. Ik wil vooral de wereld zien en mijn muziek laten horen.”

Met wie zou je het liefst willen samenwerken?

“Yasmin Levy. Ik vind haar helemaal fantastisch. Ik ben gek op haar!”