Vroeger leek de wereld statischer en daarmee overzichtelijker, in velerlei opzichten. Je had de westerse, ontwikkelde landen waar alle kwalitatief goede producten en diensten vandaan kwamen en je had de minder ontwikkelde landen en de rest van de wereld. Deze namen met name de in het door het westen geproduceerde producten af. Als ze zelf produceerden, dan was het vaak gekopieerd van het westen en de kwaliteit was inferieur. Uiteraard chargeer ik hier een beetje.
Echter, iedereen die de afgelopen vijf jaar zijn ogen en oren open heeft gehouden weet dat de wereld die we zo lang op bovenstaande manier kennen, langzaam aan het veranderen is. De wereld met de bekende, gevestigde namen van multinationals die de dienst uitmaken, zoals Shell, Philips en IBM zijn niet langer alleen meer in het commerciële speelveld van morgen. In het speelveld van morgen zullen landen die nog niet zo heel lang geleden nog tot de ontwikkelingswereld behoorden zoals China, India en Brazilië maar ook Turkije en Mexico geduchte concurrenten zijn.
De opkomst van China is niet meer te stuiten. De opgang van China wordt wel eens vergeleken met Japan in de jaren negentig, het zou een zeepbel zijn. Japan bleek inderdaad niet meer dan een rimpeling te veroorzaken in de geopolitieke balans. De opkomst van China en andere landen zoals India en Brazilië zijn een heel ander verhaal. Die hebben als het ware nu al een impact die met een aardverschuiving vergeleken kan worden.
In 2009 nam China de rol van de grootste mondiale exporteur ter wereld over van exportkampioen Duitsland die al sinds 2003 de grootste exporteur van de wereld is. Maar dus niet in 2009. En hoogstwaarschijnlijk ook niet in 2010.
Intellectuelen en banken zoals Goldman Sachs geven toekomstscenario’s waarbij er als het ware commerciële revoluties zullen plaatsvinden in onze wereld. Zo zullen in 2030 vijftien landen die voorheen als ontwikkelingslanden werden betiteld, samen een groter BNP hebben dan de G7 samen. Van deze vijftien landen is Turkije er ook een van. Namen als Shell, Philips en IBM zullen in een adem genoemd worden met minder bekende namen van multinationals uit deze nieuwe opkomende landen zoals de BRIC-landen (Brazilië, Rusland, India en China). Petrobras en EMBRAER uit Brazilië, Lukoil uit Rusland, Tata en Mahindra uit India, Baosteel uit China maar ook ENKA, Turkcell, Koç en Sabancı uit Turkije zullen de namen van multinationals van morgen worden.
De consumenten in Azië schijnen nu al enthousiaster naar de soaps uit Zuid-Korea en Mexico, de telenovelas te kijken dan naar de meer gangbare Amerikaanse soaps. Volgens de voorspellers zullen het ook de consumenten in de opkomende landen zijn die de nieuwe trendsetters zullen worden.
Turkije, hoewel het zelf ook een opkomend land is, heeft het vizier ook gericht op de opkomende landen. Er heerst een sterk besef dat er meer is dan alleen Europa en Amerika. De betrekkingen met Rusland en China worden flink aangehaald, Rusland en China zijn twee van de vier grootste handelspartners van Turkije als het om de import gaat. Als we slim zijn, stellen we allemaal ons vizier open voor de rest van de wereld. Dit geldt niet alleen voor landen, maar ook voor individuele ondernemers en werknemers maar ook burgers. De opkomende landen hebben de toekomst, daar hoeven we niet bang voor te zijn, maar we kunnen ervan profiteren.